Καραβάκι μου

Καραβάκι μου
Christian Schloe

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016








Ύμνος στην Παναγία του Νίκου Καζαντζάκη
                                  

 - Παρθένα Μάνα, που σαν πνέμα επιάστη ο σπόρος
στο αφίλητο κορμί, κι’ ο Λόγος εσαρκώθη
το αμόλευτο τρυγώντας σπλάχνο σου σα βρέφος!
Ω Δέσποινά μου Υποταγή, τον πόνο δέξου τον
και συ, σαν το σταυρό, και γείρε το κεφάλι
με υπομονή, κατά γης χαμογελώντας –
να μην πνιγεί, Κυρά, στα κλάματά σου ο κόσμος!
Εσύ ’σαι η κιβωτός, που σαν αυγό στην άβυσσο
λάμπεις και στου Θεού τη σκοτεινιά αρμενίζεις,
βαθιά τα σπέρματα όλα μέσα σου φρουρώντας,
Το πράσινο δρεπανωτό πατάς φεγγάρι,
κι όλες στα χέρια σου κρατώντας τις ελπίδες μας
στον άγριον ουρανό κατάφορτη ανεβαίνεις.
κι αχνογελώντας στέκεσαι δεξά στο γιό σου,
Εσύ ’σαι το ανθισμένο κλαρί στην άβυσσο
της δύναμής του. εσύ ’σαι ο στοχασμός ο πράος
μες στο φλεγόμενο καμίνι της οργής του.
Αναμεσός στης Ζωής το δέντρο και της γνώσης,
στον κήπο του Θεού συ φύτεψες, Κυρά μου,
το αφράτο, της Καλοσύνης δέντρο.
κι ως πότιζές το με το κλάμα, επήρε μπόι,
πετάει κλαριά, σκεπάζει τ’ άλλα δέντρα, ανθίζει
ρίχνει καρπό, σαν την καλή ελιά, και φέγγει-
Κι ο Παντοδύναμος στον ίσκιο του αναπαύεται.
Κι η Δεύτερη φριχτή σαν έρθει Παρουσία
κι οι αρχάγγελοι άσπλαχνα τα ερίφια θα χωρίζουν
απ’ τ’ αρνιά, θα σκύψεις τότε εσύ στο γιό σου,
παρακλητικά, να μεσιτέψεις, Ελεούσα!
Τ’ αδάμαστα μεμιάς θα του μερώσουν φρένα
Κι οι τάξες θα χαλάσουν οι διπλές, και δίκαιοι
θ’ αγκαλιαστούν με αμαρτωλούς, κι αγνές παρθένες
με τις γυναίκες που πολύ στη γη αγάπησαν.
Νικάς τη Δικαιοσύνη Εσύ με την αγάπη.
κι όλοι μαζί θα σύρουμε χορό, και θα’ σαι
στον κάβο του χορού, Κυρά, και θα χορεύεις
στον αβασίλευτο ήλιο του Θεού χαρούμενη
και ταπεινή πολύ, σαν την καρδιά του ανθρώπου!









Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

το μανιφέστο




Το μανιφέστο




Άσε τα μου μου ε να λένε τις ειδήσεις
εμείς δε θ’ αλλάξουμε μυαλά 
και συνειδήσεις.
(Κι αν δεις το λάθος πες το μας, 
ιδού το μανιφέστο μας.)

ΡΕΦΡΑΙΝ
Είμαστ’ εκείνοι που είμαστε
κι εμείς και τα παιδιά μας
ευγένεια στους τρόπους μας
απάγκιο στην καρδιά μας.

Άλλοι χαθήκαν στους ρυθμούς
που τρέχουν οι καιροί μας
άλλοι στους δόλιους αριθμούς
μα εμάς να το σκαρί μας.
(Κι αν δεις το λάθος πες το μας, 
ιδού το μανιφέστο μας.)

ΡΕΦΡΑΙΝ
Είμαστ’ εκείνοι που είμαστε
κι εμείς και τα παιδιά μας
ευγένεια στους τρόπους μας
απάγκιο στην καρδιά μας.

Εμείς δεν ξανοιχτήκαμε
στο χρήμα και στα πλούτη, 
(μας έφτανε ένα τρίχορδο, 
δυο ούζα κι ένα ούτι.)





Στίχοι: 
Μανώλης Ρασούλης

Μουσική: 
Χρήστος Νικολόπουλος

Ερμηνεία
Κώστας Σμοκοβίτης



Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

επικίνδυνα παιχνίδια




Τα ζώα άφησαν τις φωλιές και τα παχνιά τους και βγήκαν στις αλάνες για παιχνίδι.
Στρουθοκάμηλοι, κοτούλες στρουμπουλές και κάτασπρες πουλάδες, γάιδαροι με περικεφαλαίες και λαγοί με πετραχήλια, πήραν  Αμπάριζα, παίζουν τους καμπόηδες, τις μπίλιες, τραγουδούν δεν περνάς κυρά Μαρία, τσουλάνε  τα τσέρκια, κοροϊδεύουν το βαρέλι δίχως πάτο, μασκαρεύονται σε κλέφτες κι αστυνόμους, πετούν το τσιλίκι τσιλικόνι και βγάζουν τα μάτια τους, παίζουν την κολοκυθιά, και το λουρί της μάνας.

" Κάπου το έχουμε  διαβάσει αυτό! Μια φορά κι έναν καιρό τα ζώα ήθελαν να μοιάσουν στους ανθρώπους!" είπαν τα παιδιά.



Η οργουελική “Φάρμα Ζώων” σε διασκευή-σκηνική προσαρμογή και διδασκαλία Σταύρου Τσακίρη στον πολυχώρο Αθηναΐς από την Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Οι άγγελοι της Πόλης

















" Ένα μικρό παιδί προχθές στο δρόμο ξαπλωμένο
έπιανε την καρδούλα του κι έσκουζε το καημένο.
Κι είχεν αχτένιστα μαλλιά, ποδάρια γυμνωμένα,
καταδαρμένο το κορμί κι ενδύματα σκισμένα.
-Τι έχεις μικρό μου; το ρωτώ, και κλαις με τέτοιο δάκρυ
και τέτοιους αναστεναγμούς στου δρόμου αυτού την άκρη;΄
Μην πείνασες κι είσαι φτωχό; Θέλεις ελεημοσύνη;
-Ελεημοσύνη φώναξε. Εγώ ελεημοσύνη!
Ξέρεις τίνος παιδί είμ΄εγώ; Ξέρεις κι από τι σπίτι;
Είν΄ο πατέρας μου έμπορος πρώτος εις τη Μαδρίτη.
Και έπαυσε τα κλάματα κι εις το πρόσωπόν του
έμεινε η αίγλη μοναχά απ' το παράπονό του...
-Λοιπόν τι κλαις στο δρόμο εδώ;- Αχ,μου πονεί 
η καρδούλα!
-Και δεν σε συγυρίζουνε τ' αδέρφια σου, η μανούλα;"
                     ....................................
          
Το ποίημα  που διάβαζε μικρός τον συνεπήρε.
 Αποκοιμήθηκε για λίγο  με το βιβλίο ανοιχτό στο στήθος του.
Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε το ρολόι. Η ώρα είχε περάσει κι έπρεπε να βιαστεί.
Φόρεσε τα φτερά του και έτρεξε  να βρει τους άλλους αγγέλους.
Μέρες και νύχτες όλοι μαζί περιδιαβαίνουν στους δρόμους. Είναι οι άγγελοι της Πόλης. Στέκονται  στις γωνιές που διδάσκεται το δράμα. Εκεί που κείτεται κουλουριασμένη η μοναξιά, η πείνα και η απόγνωση. Εκεί που αιμορραγούν πληγές και  λυγίζει η αντοχή.
Εκεί που οι περαστικοί πάνε κι έρχονται και προσπερνούν με περισσή βιασύνη, μιας και όλα κυλούν γρήγορα στην πόλη.
Εκεί που  οι περισσότεροι έχουν συνηθίσει αυτή την καθημερινή θέα. Εκεί που κάποιοι ρίχνουν μια στιγμιαία ματιά και αποστρέφουν το βλέμμα τους, ξορκίζοντας τη θλίψη που πιθανόν να εισβάλει μέσα τους. Εκεί που άλλοι κοντοστέκονται και παρατηρούν κουνώντας το κεφάλι και σφίγγοντας τα χείλη. Εκεί που κάποιοι σκύβουν και ρίχνουν κάτι στο τενεκεδάκι, από ελεημοσύνη και φιλανθρωπία, έτσι, για να αλαφρώσει  λίγο η ψυχή τους.

Οι άγγελοι με σεβασμό, αγάπη και πίστη προς τον συνάνθρωπο γονατίζουν κοντά τους.
 Στη συνείδησή τους είναι θεμελιωμένη γερά η αξία  του ανθρωπισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ζωής με αξιοπρέπεια.
Στην καρδιά τους έχουν γραμμένες προσευχές. Τα μάτια τους εκπέμπουν φως καλοσύνης. Τα χείλη τους στάζουν βάλσαμο. Στα φτερά τους κουβαλούν τη δύναμη της ελπίδας, ρούχα, ροφήματα και τρόφιμα μήπως και γιατρευτεί η δυστυχία.

Οι άγγελοι της Πόλης προχώρησαν προς την πλατεία. Κοντά στο όμορφα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο κοντοστάθηκαν.
Μπροστά τους,  ένα σώμα μισό, δίχως λεκάνη και πόδια, χωρίς αριστερό χέρι και με το δεξί, κομμένο στον αγκώνα, προτεταμένο. Το συμπαθητικό πρόσωπό του μοιάζει καμμένο και τα μάτια του όμοια με γυάλινες χάντρες. Με όση ψυχή, σάρκα και οστά του έχουν απομείνει, πειθαρχεί στην άτυχη μοίρα του. Υπομένει το καταχείμωνο, ακίνητο, σαν άγαλμα σπασμένο και ξεχασμένο στη γη.
 Ένα άγαλμα με ψυχή!

Ποιος ξέρει ποια χέρια ανέχειας και απελπισίας τον ακουμπούν εδώ κάθε πρωί!
 Ποιος ξέρει ποιοι αποδέχονται  και ενθαρρύνουν άτυπα την παραμονή του, θεωρώντας ότι έτσι βοηθούν!


Οι άγγελοι κοιτάχτηκαν στα μάτια.
Έρχονται Χριστούγεννα! Θα μείνει ο Χριστός των δρόμων χωρίς φάτνη;
 Τα παιδάκια θα λυπηθούν!
Δεν θέλουν να πάθει κακό!

" Αυτό το κορμί ανασαίνει!
 Είναι  ζωντανό! "
" Λένε, πως δεν επιτρέπεται να κοιμούνται οι άνθρωποι πάνω στη γη και στο τσιμέντο που είναι παγωμένο! "
φώναξαν μ' ένα στόμα οι άγγελοι.
"Να ψάλουμε στο Θεό! Εκείνος θα μας ακούσει και θα τον σώσει. Θα τον προστατεύσει και...θα τον συγυρίσει." είπε ο γλυκός άγγελος. 
Μ' ένα νεύμα οι άγγελοι έψαλαν προσευχή.
 Ύστερα άνοιξαν τα φτερά τους για να τον ζεστάνουν. 


Εκείνη τη στιγμή το δέντρο φωταγωγήθηκε. Χαρούμενη μουσική ακούστηκε.
Ίσως ο Θεός κάνει το Θαύμα του!






εικόνες από Internet
Ποίημα " το ορφανό " Κ. Κρυστάλλη


Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη




φωτογραφία από : The paper blogspot.gr




H Χορωδία Αγίου Δημητρίου Κάτω Τιθορέας, πραγματοποίησε
 στις τρεις πόλεις του Δήμου μας  ( Κάτω Τιθορέα, Αμφίκλεια, Ελάτεια ), ΑΦΙΕΡΩΜΑ  στον κορυφαίο έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
 Τον Μίκη της καρδιάς και της ψυχής μας!
Με αφορμή τα 90 χρόνια ζωής και δημιουργίας του,
του απευθύνουμε  αυτό που του αξίζει :


                  ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ"

                     





Διεύθυνση χορωδίας : Mαέστρος TODOR KABAKCHIEV
Πιανίστα :  Κατερίνα Μπότση
Συμμετοχή : Λαϊκό τμήμα Μουσικής Σχολής  Παναγιώτη Κέφου
Χορηγία : Δήμος Αμφίκλειας- Ελάτειας















video - φωτογραφίες από Αμφίκλεια - Δαδί blog spot.gr

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Νιάτα πικρά μου









KANTE ΚΟΥΡΑΓΙΟ


 ΜΟΥΣΙΚΗ  ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ
 ΣΤΙΧΟΙ  ΠΥΘΑΓΟΡΑ
ΕΡΜΗΝΕΙΑ  ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ



Νιάτα πικρά μου που τ’ όνειρο χάσατε
στο πικρό το σταυροδρόμι
σας βρήκαν μπόρες αλλά δεν ξεχάσατε
να παλεύετε ακόμη 

Κάντε κουράγιο και μα τον άγιο 
κάπου θα βρείτε ένα λιμάνι, ένα φως
κάντε κουράγιο και μα τον άγιο 
για τους μικρούς είναι μεγάλος ο Θεός 

Νιάτα φτωχά μου που μπόρες σάς δείρανε
και πικρή η τρικυμία
απ’ την καρδιά σας το θάρρος δεν πήρανε 
ούτε ελπίδα καμία. 




Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Βλέφαρό μου - Χρόνης Αηδονίδης



Φεύγουν άφτιαχτα κι αστόλιστα ...
Τους πρέπει τουλάχιστον ένα νανούρισμα.
Κάτω όλα τα μολύβια. Σιωπή.

                         

Από χρήστη Vfouli60


Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Ερμηνεία : Χρόνης Αηδονίδης
Φωτογραφια : Erol Ayyıldız



ΒΛΕΦΑΡΟ ΜΟΥ


Έλα ύπνε, πάρ'το
σε μετάξι επάνω βάλ'το
σιγά

Κι από μέλι γάλα
νά 'ν' του ονείρου του η σκάλα
πλατιά

Βλέφαρό μου σκαλιστό
αχ! τυχερό μου
μη χαράζεις άστρο της αυγής
μη μου τρομάζεις


Έλα ύπνε, πάρ'το
σε μετάξι επάνω βάλ'το
σιγά

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015



                                                  Ε Λ Λ Α Δ Α                                                



Από χρήστη    Μαρία Δασκαλάκη








Από χρήστη Iambrinila

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

ΝΕΟΣ


Το ξέρω καραβάκι μου, κουδουνίζει το κεφάλι σου, βουίζουν τα αυτιά σου, θόλωσαν τα μάτια σου, βομβαρδίστηκε ο νους και κουράστηκε η ψυχή σου.
Τα  άκουσες  και τα είδες όλα τούτο τον καιρό!
Κόκκινα πανιά να σκίζουν τον αέρα,  ποτάμια με τα κλωθογυρίσματά τους, δραχμές να βροντούν και να' ρχονται κατρακυλώντας να μας σώσουν, φίδια που βγήκαν από τον κόρφο, σφήκες με  κεντριά, κοράκια να προτάσσουν το ράμφος και τα γαμψά τους νύχια...
Ένιωσες την απειλή, το μίσος, την εκδίκηση  και το διχασμό!
Είδες τη μάσκα του χαμόγελου που φόρεσαν οι πομπές για να κρυφτούν.
Παρακολούθησες την τακτική του συμψηφισμού, που πλησίασε πονηρά τον ΠΡΩΤΟ, και στάθηκε δίπλα του, έτσι, λιγάκι να τον αγγίξει, να κλέψει από τη δύναμη και την αίγλη του μήπως και ανυψωθεί.
΄Ακουσες την αλλοπρόσαλλη σκέψη και συμπεριφορά, που και να συμφωνήσει και να συνεργαστεί και να βάζει τρικλοποδιές και να περιγελά και να προσβάλλει  αλλά και να απορρίπτει αδίστακτα μπορεί.
Άκουσες τον ήχο από τα βέλη της παραπληροφόρησης και της εξόντωσης της προσωπικότητας του ΙΚΑΝΟΥ!
Είδες το δηλητήριο της ειρωνείας να μεταμορφώνεται με σατανική τέχνη, αστραπιαία, σε πειστική αστειότητα!
Απόρησες με την ταχυδακτυλουργική λεκτική επιδεξιότητα  εκείνων  που αποκάλεσαν  ΨΕΜΑ, κάθε όραμα, κάθε όνειρο και ελπίδα κάθε αγωνιστικότητα και προσπάθεια.
Άκουσες τον ανόητο, το βρώμικο λόγο, τη λάσπη και τη λύσσα, που αναμετριούνταν ποιος θα κάνει το πρώτο σάλτο στο βούρκο της φτηνής πολιτικής.
Άκουσες τους καλούς πολιτικούς να εύχονται  στα σχολιαρόπαιδα μελέτη και καλή πρόοδο  ώστε να γίνουν οι μελλοντικοί άρχοντες, που θα πάρουν τα ηνία της Πατρίδας για ένα καλύτερο αύριο!
Τους είδες όμως ταυτόχρονα να αποτελούν τροχοπέδη σε κάθε ανέλιξη των νέων!
Άκουσες τους καλούς πολιτικούς, να επαινούν τους νέους και την ίδια στιγμή να τους παραγκωνίζουν, να τους εκμεταλλεύονται, να τους πατούν, να τους κατακρίνουν, να τους αποκαλούν αιθεροβάμμονες, ανάξιους, τεμπέληδες, αλήτες, αγύρτες, ταραξίες και φερέφωνα!
Είδες την  απουσία σοβαρότητας και την υποτίμηση της νοημοσύνης των απλών πολιτών!
Είδες την έλλειψη σεβασμού απέναντι στον άνθρωπο!
Σιχάθηκες από την πολιτική εκμετάλλευση του πόνου και της απόγνωσης των συνανθρώπων χωρίς πατρίδα!

Το ξέρω καραβάκι μου, κουράστηκες, έγειρες και παραλίγο να μπάσεις νερά. Μια φουρτούνα ήταν κι αυτή. Θα περάσει. Εσύ είσαι δυνατό!
Έλα μου, ξεκουράσου τώρα κι εγώ θα σκαλίσω στην πλώρη σου μια γοργόνα σαν την όμορφη Έλενα...

΄Αντε, και την Κυριακή ποιος ξέρει, κάποιος καλός καπετάνιος  θα 'ρθει και θα σου ανοίξει τα πανιά.
Τι; Θέλεις να είναι ΝΕΟΣ;

" ΝΑΙ ! ΝΕΟΣ! ΓΙΑΤΙ Ο ΝΕΟΣ  ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΥΨΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ" είπε το καραβάκι και αποκοιμήθηκε.







Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Τα πλαστικά κόκκινα γάντια




"   Δεν έπρεπε να ξεστομίσετε κουβέντα για μας, κύριε, " φώναξαν δυνατά τα κόκκινα πλαστικά γάντια, την ώρα που εκείνη τα φορούσε για ν' αρχίσει τις δουλειές.
" Γιατί τόση χολή και ειρωνία; Επειδή είμαστε πλαστικά και φτηνά ή επειδή είμαστε κόκκινα;
Πόσα δεν ξέρετε, κύριε, για μας και την κυρά μας!
Μας φοράει μέχρι να παπαρώσουν τα κουρασμένα, πρησμένα χέρια της, τα γεμάτα ζάρες, κόμπους  και μελανά φουσκωμένα νύχια.
Τι γνωρίζετε εσείς για τα βαριά της χέρια, που όταν ξαπλώνει το βράδυ τα τρίβει με αλοιφές και τα κρεμάει παράλυτα κάτω, δίπλα στο κρεβάτι μήπως και απαλύνει τον πόνο;
Τι γνωρίζετε εσείς για μας  και γι' αυτά τα άγια, αεικίνητα χέρια που  εμείς ντύνουμε  από τα νύχια μέχρι τον αγκώνα για να μην πληγωθούν και φουσκαλιάσουν και πάθουν εγκαύματα!
Μας είδατε ποτέ,  πώς τα αγκαλιάζουμε για να ζεσταθούν και να γλιτώσουν από τις χιονίστρες όταν τα νερά είναι παγωμένα;
Μας είδατε ποτέ όταν ξυπνάμε  μαζί της από τα χαράματα να μαζέψουμε τα σκουπίδια και να τα φορτωθούμε;
Δεν έπρεπε να ξεστομίσετε κουβέντα για μας, κύριε!
Εμείς μαζεύουμε τα άχρηστα και λερωμένα χαρτιά σας, τα αποτσίγαρα και τις κολλημένες τσίχλες,
τρίβουμε τις σκουριές και τους δύσκολους λεκέδες...
Μουλιάζουμε μαζί της στα καυτά νερά και τις σαπουνάδες. Βουτάμε στις χλωρίνες και τα δηλητήρια. Τρυπάμε, ξεφλουδίζουμε και σιγολιώνουμε μαζί της.
Εμείς, είμαστε ο φύλακας άγγελός της. Μας μουσκεύει ο ιδρώτας της και μας βρέχουν τα δάκρυά της.
Μη μας πετάτε απερίσκεπτα στον κάλαθο των αχρήστων!
Εμείς, πεθαίνουμε και ξαναγεννιόμαστε, γιατί η κυρά μας δεν τα βγάζει πέρα χωρίς εμάς. Τα παιδιά στο σπίτι πρέπει να φάνε, να ντυθούν, να σπουδάσουν και να χαρούν.
Μη ξαναμιλήσετε υποτιμητικά για μας που λαμποκοπάμε τα τζάμια σας, τους τοίχους και τα πατώματα, τις πόρτες, τα πατζούρια σας, τα γραφεία κι όλα σας τα κάγκελα, που γλιστράμε στα λάδια, μαζεύουμε τα αποφάγια σας και  απολυμαίνουμε τις βρωμιές σας!
Εμείς, καλέ μου κύριε, τρέχουμε πέρα δώθε να προλάβουμε να αστράψουμε τα μάρμαρα της σκάλας για να πατήσετε στα καθαρά και να τα βρείτε όλα στην εντέλεια!"


Η γυναίκα, η κυρά τους, η καθαρίστρια, είχε σχεδόν τελειώσει όλες τις δουλειές του σπιτιού.
Μόνο ένα συρτάρι  της είχε απομείνει να τακτοποιήσει. Το άνοιξε. Πάνω, πάνω, λευκά, δαντελένια γάντια, με  όμορφους φιόγκους και δίπλα τους τα μαύρα, βελούδινα με σειρές από σούρες.
Μύριζαν άρωμα. Εκείνο το ακριβό της κυρίας της.
Τη φαντάστηκε να τα φοράει προσέχοντας τα μακριά, ωραία βαμμένα νύχια της, κι ύστερα,  αφαιρώντας τα με χάρη,  να αποκαλύπτονται τα ολόλευκα χέρια της.

Έβαλε σε τάξη τα ρούχα και έκλεισε το συρτάρι.
Έλυσε την ποδιά της και έσκυψε να πάρει τα πλαστικά κόκκινα γάντια της.
 Κοιτάζοντάς τα, χαμογέλασε.
"Ναι! Δεν έπρεπε να ανοίξει το στόμα του και να μιλήσει για  σας.  Τον άκουσα κι εγώ.
 Όμως τον συγχωρώ. Ίσως κανείς από τους δικούς του δεν τα έχει ποτέ φορέσει, και δεν ξέρει ...
Μέχρι να μάθει, εσείς θα είστε το ακριβό μου σύμβολο, να μου θυμίζει τις ατέλειωτες μέρες που έβγαινα μαζί  σας στους δρόμους υψώνοντας τα χέρια μου  προβάλλοντας την αξιοπρέπεια της εργασίας μου.
 Τότε που όλες μαζί διεκδικούσαμε την ανάγκη για εργασία  ώστε να μπορέσουν και τα δικά μας παιδιά, να σχεδιάσουν βελούδινα όνειρα  για τη ζωή,  με πένα βουτηγμένη στο  δίκιο και την τιμιότητα.
Βουτήξτε την πένα σας κι εσείς, κύριέ μου, στην συγνώμη που αρκετές φορές εκφράζετε . Αν το μελάνι κάποια στιγμή σας λερώσει, θα σας χαρίσω τα πλαστικά, κόκκινα γάντια μου!"




Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Οι ποντικοί





Στο σκοτάδι μαστορεύουν πέντε ποντικοί
Τι σκερπάνια! Τι πριόνια! Τι μαστορική!
Σε ντουλάπι νοικοκύρη βάλθηκαν να μπουν
κρατς! ο ένας, κριτς! ο άλλος, κόβουν και τρυπούν.
.......
Με τα δόντια τους ανοίξαν τρύπα φοβερή.
Να τους! Μπαίνουν ένας ένας, βόσκουν στο τυρί,
παξιμάδια ροκανίζουν στο γλυκό βουτούν
κουβεντιάζουν, σουλατσάρουν, σιγοπερπατούν.



Μετέρχονται όλα τα μέσα. Λάσπες, πέτρες, παραπληροφόρηση, προσβολές, εκδίκηση, απειλές...
Πετροβολούν τη μηλιά που κάνει μήλα, τα έξυπνα, περήφανα και ωραία παλικάρια, τα νιάτα, τους καταξιωμένους επιστήμονες που κοσμούν τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου, εκείνους που έχουν ακόμη πίστη σε αξίες, θέρμη, πυγμή και κύρος, αυτούς που ο λαός εμπιστεύτηκε και εναπόθεσε την ελπίδα του για μια καλύτερη ζωή!

Πώς ξεχάστηκαν όλα τόσο ξαφνικά!
Τώρα όλοι μιλούν μόνο για τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης!
Μια διαπραγμάτευση που κράτησε σχεδόν μισό χρόνο με μεγάλες προσπάθειες που ευτυχώς τις αναγνωρίζει ο κόσμος.
Μια συμφωνία ήταν ο στόχος , προς όφελος της Πατρίδας. Για τη σύνταξη και το μισθό,για τους άνεργους οικογενειάρχες ,
για τα άνεργα παιδιά που δεν μπορούν ούτε οικογένεια να δημιουργήσουν, για τα μορφωμένα παιδιά που μαράθηκαν περιμένοντας διορισμούς, για 'κείνα που ξενιτεύτηκαν, για όσους έχασαν τις περιουσίες τους, για τα σχολιαρόπαιδα που λιποθυμούν από την πείνα, για τους άστεγους που κοιμούνται στους δρόμους και τρώνε από τα σκουπίδια, για την Παιδεία, την ανάπτυξη και την προκοπή.
Η αποχώρηση από τις συνομιλίες εξηγήθηκε σαφέστατα. Τα μέτρα θα ήταν οδυνηρά για το λαό και αντίθετα με το πρόγραμμα της κυβέρνησης.
Αμέσως άρχισε πόλεμος από ξένους και δικούς.
Θύελλα προπαγάνδας, παραπλάνηση του λαού, πιέσεις, εκφοβισμός και το τραγελαφικό ότι δήθεν οι ξένοι ηγέτες θα εκλάβουν το ΟΧΙ ως επιθυμία για αποχώρηση από την Ευρώπη και το ευρώ.
Γιατί άραγε να το εκλάβουν λάθος: Δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση ή μήπως κάνουν την ανάγνωση που επιθυμούν;
Μάλλον τσιμπήθηκαν από το " αγκάθι " της αριστερής κυβέρνησης που με αποφασιστικότητα δεν υπέκυψε και απαίτησε το δίκιο του λαού, για μια ζωή με τιμή και αξιοπρέπεια, με ισότητα, ελευθερία, δημοκρατία και εθνική κυριαρχία.
Το σχέδιο που σαν τον ιστό της αράχνης εξυφάνθηκε ταχύτατα, ήταν σατανικό.
Την ώρα που ο λαός εκφοβίζονταν από την προπαγάνδα που οργίαζε και απέσυρε τις καταθέσεις του, έκλεινε η στρόφιγγα της χρηματοδότησης και αναγκαστικά έκλεισαν και οι τράπεζες.
Ο κόσμος πανικοβλήθηκε με αυτό το πρωτόγνωρο γεγονός. Το συνέδεσε με άλλες εποχές και φυσικά δυσανασχέτησε και φοβήθηκε.
Τότε με νύχια και με δόντια πολλοί ενίσχυσαν τον φόβο του.
Προβλήθηκαν οι γέροντες που ταλαιπωρούνταν στις ουρές των ΑΤΜ και χρησιμοποιήθηκαν ως μοναδικό επιχείρημα εναντίον της κυβέρνησης.
Πώς ξεχάστηκαν οι συνταξιούχοι που ανέκαθεν ταλαιπωρούνταν στις ουρές των νοσοκομείων, των φαρμακείων,των υπηρεσιών και πνίγονταν στα καπνογόνα!
Πώς ξεχάστηκαν οι αυτοκτονίες που έκλεισαν σπίτια!
Πώς ξεχάστηκαν οι ταλαιπωρίες των φοιτητών του εξωτερικού που έπρεπε να πιστοποιούν ότι έχουν χρήματα προκειμένου να ενοικιάσουν ένα σπίτι!
Πώς ξεχάστηκαν όλα τόσο γρήγορα!
Πώς ξεχάστηκαν τα "έργα " των προηγούμενων πέντε χρόνων

Δεν είναι το δημοψήφισμα που φέρνει το διχασμό!
Είναι οι πονηροί "ποντικοί " που τρέχουν στα σκοτεινά για το "τυρί".
Είναι ο λύκος που στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
Είναι οι καλικάτζαροι που κόβουν το δέντρο κάτω από τη "γη".
Είναι οι πονηροί "ποντικοί" που ονειρεύονται πως "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται ".

ΟΧΙ! Το δέντρο δεν θα πέσει. Έχει ρίζες βαθιές που τις ποτίζει χρόνια τώρα ο ιδρώτας του λαού!
Ο λαός μας γνωρίζει ανάγνωση και γραφή.
Ξέρει τι θα πει στην προκειμένη περίπτωση το ΟΧΙ.
Ξέρει και τι θα πει το ΝΑΙ.
Βασανίστηκε να αποκτήσει την Δημοκρατία. Έχει πολιτικές πεποιθήσεις, ανήκει σε κόμματα και ελεύθερα τα υποστηρίζει.
Θα ήταν φρόνιμο,οι πολιτικοί που τον εκπροσωπούν να τον σεβαστούν,να μην τον χειραγωγούν και να διδάξουν ΗΘΙΚΗ. Γιατί ο λαός όσο και να τον υποτιμούν, όλα τα καταλαβαίνει και πολλές φορές τιμωρεί.


Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Είμαστε εκείνοι...


                              
Η Αφροδίτη της Μήλου


Είμαστε εκείνοι που πρώτοι, φωτισμένοι από τη γνώση, ανοίξαμε το δρόμο του Πολιτισμού στους λαούς του κόσμου εισπράττοντας ως" ευχαριστώ" την καταστροφή και την σύληση των αρχαίων θησαυρών και μνημείων μας.
Είμαστε εκείνοι που οι ανιστόρητοι  κονδυλοφόροι μας αποδίδουν τιμές, γελοιογραφώντας, χλευάζοντας και προσθέτοντας μέλη στα αγάλματα της ύψιστης Τέχνης μας. "Γκρεμίζουν" τον Παρθενώνα μας, σατιρίζουν με ασχημοσύνη τους ωραίους, ως κούρους, νέους πολιτικούς μας και μεθυσμένοι λες από τη μπύρα της ζηλοφθονίας ρεύονται και ξερνούν φτηνά επιχειρήματα πάνω στις πολιτικές τους αναλύσεις  ΚΙΤΡΙΝΙΖΟΝΤΑΣ από το κακό τους μιας και έχουν ένδεια άλλων σοβαρών..
Παρακολουθούμε με οργή και λύπηση τους κατάπτυστους νεοεφιάλτες πώς δαγκώνουν τα χείλη από την έχθρα, πώς τρίβουν τα χέρια πώς καμαρώνουν που παραπληροφορούν και εκφοβίζουν.
Η πλύση του εγκεφάλου μας γίνεται σε πολλά προγράμματα και θερμοκρασίες.
Ευαίσθητοι και μη παθαίνουν κρίση εθνικής ταυτότητας.

Είμαστε άραγε εκείνοι οι ξεκληρισμένοι, με τις χαμένες πατρίδες,  που ζήσαμε στο πετσί μας την προσφυγιά και τον ξενητεμό;
Είμαστε εμείς οι κατατρεγμένοι από τους κατακτητικούς πολέμους  και αυτόν του φασισμού  που έμπηξε το καρφί του φόβου στις καρδιές μας, δολοφόνησε με φανατισμό και μίσος τους ανθρώπους μας, κατέκαψε αδίστακτα τον τόπο μας, λεηλάτησε την περιουσία της χώρας μας και πλημμύρισε με αβάσταχτο πόνο την ψυχή μας;
Είμαστε άραγε εκείνοι που υπομείναμε την ορφάνια και την ανέχεια και ξαναχτίσαμε πάνω στα ερείπεια που μας άφησαν;
Μήπως δεν είμαστε εμείς αυτοί που με κόπους και μόχθους ορθοποδήσαμε;
Σώπα!
Εμείς είμαστε!
Είμαστε εκείνοι που υποφέραμε  από τις ξενόφερτες δικτατορίες, γνωρίσαμε βασανιστήρια, εξορίες, αποκτήσαμε τόσες και τόσες πληγές κι αυτό το οίδημα που δεν υποχωρεί από το φίδι  που ύπουλα  δάγκωσε βαθιά και έριξε το δηλητήριο, του διχασμού.
Είμαστε εκείνοι  που αντισταθήκαμε ισχυρά, φτιάξαμε Πολυτεχνεία και  επαναφέραμε τη Δημοκρατία.
Είμαστε εκείνοι που διεκδικήσαμε την Εθνική Ανεξαρτησία, την κοινωνική Δικαιοσύνη, την Ισότητα.
Είμαστε αυτοί που ενώ ψωμί δεν έχουμε, τον ΞΕΝΟ τον θέλουμε.
 Σώζουμε από τον υγρό τάφο  πρόσφυγες των πολέμων, περιθάλπτουμε ανθρώπους εξαθλιωμένους.  Ξεχύλισε η ανθρώπινη απόγνωση στα νησιά και τις πόλεις μας κι εμείς θυμώνουμε όχι από ρατσισμό αλλά από αγανάκτηση απορώντας πώς θα χωρέσουμε όλοι μαζί σε μια τόσο μικρή χώρα που μαστίζεται από τον νέο πόλεμο, τον οικονομικό, αυτόν που καταρρακώνει την ανθρώπινη  αξιοπρέπεια.
Ο πόλεμος  της προδοσίας για τα ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ  καλά κρατεί, την ώρα που εμείς  προσφέρουμε αλληλεγγύη και πρωτοστατούμε  σε  αποστολές και αγαθοεργίες για τον δοκιμαζόμενο άνθρωπο της Οικουμένης  (πολέμους,σεισμούς, καταποντισμούς, τσουνάμι, πυρκαγιές, πείνα, αρρώστια, εκπαίδευση, στέγη ).
Είμαστε ο λαός που  λοιδωρείται ασύδοτα  από εκείνους που επιδιώκουν να μετατρέψουν τον τόπο μας σε κόλαση.
Είμαστε εμείς που κάποιοι κερδοσκοπούν εις βάρος μας μετονομάζοντας τα προϊόντα μας, τους καρπούς των κόπων μας  και εκμεταλλεύονται τα χρήματα που αποσύρει σήμερα ο φοβισμένος λαός μας.

Είμαστε  οι γονείς που διέθεσαν τα χρήματα μιας ζωής για να αποκτήσουν τα παιδιά τους ΥΨΗΛΗ ΜΟΡΦΩΣΗ .
Είμαστε οι γονείς που με πενιχρή σύνταξη  και μειωμένο μισθό, αγοράζουμε τα φάρμακά μας, βοηθούμε τα άνεργα και τα ξενιτεμένα παιδιά μας και προσπαθούμε να επιβιώσουμε.
Κατεβάσαμε τα ρολά και στολίσαμε με ασύγκριτα λουκέτα τις επιχειρήσεις μας.
 Συνάνθρωποί μας έδωσαν τέλος στη ζωή τους, άλλοι έχασαν την εργασία τους, τα σπίτια τους και άστεγοι περιδιαβαίνουν στους δρόμους πεινασμένοι, αγωνιώντας για τα παιδιά και την διατήρηση  του ιστού της οικογένειάς τους.
Εδώ είναι τα ακαλλιέργητα χωράφια, οι επιδοτήσεις που μας τύφλωσαν και οι αδυνατισμένες πια παχιές αγελάδες.
 Παρακολουθούμε χρόνια τώρα ατέλειωτες πρόβες και παραστάσεις της "πέμπτης συμφωνίας " που με απαράμιλλη δεξιότητα οργανώνουν ξένοι και ντόπιοι μαέστροι.

Ένα μάτι μάς κοιτάζει από την Ανατολή και ένα  άλλο από τη Δύση κι εμείς έξαλλοι και αγανακτισμένοι ίσως κάνουμε καμιά τρέλα από εκείνες τις ωραίες που χρύσωσαν την Ιστορία μας.
Άθροισε πολλές εμπειρίες ανά τους αιώνες ο σκληρά αγωνιζόμενος λαός μας.
Συγκεντρώσαμε στα θησαυροφυλάκια του νου και της καρδιάς μας αρκετή τροφή από τις διδαχές και τις πράξεις των αγωνιστών και  άξιων πατριωτών μας.
Έχουμε το  δικό μας " μάνα " που μας θρέφει.
Πατούμε πλέον σε ΒΑΣΕΙΣ γερές. Τόσο γερές  που παραχωρήσαμε κάποιες για να έχουν και οι άλλοι.
Ευτυχώς διαθέτουμε μνήμη καλή και ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ .
Η τελευταία μας ετυμηγορία ήταν να δώσουμε την πολιτική εξουσία στους νέους, στα φρέσκα, καλύτερα μυαλά της Πατρίδας μας επειδή γνωρίζουμε τι απαιτούν οι καιροί και ποιοι πρέπει να σχεδιάσουν το μέλλον της.

Οι Θεοί και η καλή τύχη ευλόγησαν τον λαό μας.
Μας χάρισαν φτερά να πετάμε στον γαλάζιο μας ουρανό και να φτάνουμε τα όνειρά μας.
Μας δώρισαν ούριο άνεμο για το ταξίδι μας σ΄αυτή την εφήμερη ζωή.
Κρατάμε ψηλά την περηφάνια μας κι  έχουμε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης σηματοδότη στις πράξεις μας.
Τα χέρια μας υπογράφουν μόνο ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΖΩΗΣ  στο όνομα του ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ.
Τα γνωρίζουν αυτά οι απλοί πολίτες της Ευρώπης που βγήκαν στους δρόμους εκδηλώνοντας τα φιλελληνικά αισθήματά τους. Δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα για την πάταξη της λιτότητας και τους ευχαριστούμε όλους.
Ό,τι  όμως κι αν μας συμβεί εμείς θα ζούμε στον Παράδεισο που λέγεται Ελλάδα του πνεύματος και του κάλλους .
Θα ξανασκάψουμε το χώμα και θα καρπίσει πάλι η όμορφη Κυρά των Αμπελιών.
Είμαστε οι Έλληνες κι αν κάτι θες  ΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ!



Υ.Γ
 " Money makes the world go round " τραγουδούν οι αραχνιασμένες θυρίδες.
Δεν ζει και ο  Disney να ξαναζωγραφίσει  τους νέους Scroutz Mac Duck  να στέκονται  καμπουριαστοί σφιχταγκαλιάζοντας με τα ζαρωμένα τους χέρια τα χρηματοκιβώτια.
Πού είναι να διδάξει τα παιδιά με τα αριστουργήματά του;
Είναι εδώ δίπλα μας τα παιδιά . Τα βλέπουν και τα ακούν όλα!




                                                 φωτογραφία από www.protothema.gr











  

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Μην κλαις




cambridgeartacademy.com






Μη στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις.
Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.
Είμαι οι χιλιάδες άνεμοι που φυσούν.
Είμαι οι διαμαντένιες ανταύγειες πάνω στο χιόνι.
Είμαι το ηλιοφώς πάνω στο ώριμο στάχυ.
Είμαι η ευεργετική φθινοπωρινή  βροχούλα . 
Όταν ξυπνάς στη σιγαλιά του πρωινού 
είμαι η ευλογημένη γρηγοράδα
των σιωπηλών πουλιών που πετούν σε κυκλικούς σχηματισμούς.
Είμαι τα μεταξένια αστέρια που φέγγουν τη νύχτα.
Μη στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις.
Δεν είμαι εκεί! Δεν πέθανα!





www.artistrising.com

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Πολύ αργά...




Βρέθηκε ο γιος της Άνοιξης! Ένα παλικάρι είκοσι χρονών, δίχως άρματα για... πόλεμο.

Στα θολά της μάτια ήρθε η εικόνα του βιβλίου με τα ελληνάκια που καλά κι αρματωμένα ξεκινούσαν για το σχολείο παρακαλώντας το Μάρτη ...κακό να μην τα έβρει.

Στα χέρια της είχε μεγαλώσει παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων. Κάθε οικονομικού και  πολιτισμικού επιπέδου. Παιδιά ευκατάστατων οικογενειών που τους  ικανοποιούνταν οι βιολογικές και κοινωνικές τους ανάγκες. Παιδιά  που οι γονείς τους δεν ήταν ψυχικά υγιείς ή δεν είχαν λάβει κάποιου είδους Παιδεία. Παιδιά που έζησαν με στερήσεις, που παραμελήθηκαν στην διατροφή, στην υγιεινή τους, στην ιατρική τους περίθαλψη αφού η οικογένειά τους  δεν είχε τη δυνατότητα πρόσβασης σε ειδικούς ή  αρνούνταν να το πράξει από άγνοια και  προκατάληψη.

Υπεύθυνη, φιλότιμη και με θέρμη η δασκάλα, παρατηρούσε τις εκδηλώσεις της συμπεριφοράς των παιδιών της, την πορεία της κοινωνικοποίησης, την σωματική τους ανάπτυξη και τη μαθησιακή τους εξέλιξη.
 Άνοιγε  συχνά τα βιβλία της. Ανησυχούσε, ενδιαφέρονταν, μελετούσε, προβληματίζονταν και πάντα κατέφευγε στην Επιστήμη για να της δώσει  λύσεις!
  Αρκετές φορές αντιμετώπιζε ιδιαίτερα δύσκολες καταστάσεις που δεν μπορούσε να διαχειριστεί! Έκανε και λάθη! Σήκωνε  τα χέρια της ψηλά. Σκέφτονταν να σκίσει τα πτυχία της!

Αναρωτιόταν τότε για τις συνθήκες του οικογενειακού περιβάλλοντος των παιδιών.
 Άραγε,  πώς ανατράφηκαν τα χρυσά της! Ήταν καρποί μιας σχέσης αγάπης; Ήταν επιθυμητά;
Τα νανούρισαν οι μανούλες τους; Τους ενέπνευσαν ασφάλεια; Τους παρείχαν οικογενειακή θαλπωρή; Τους διηγήθηκαν παραμύθια και ιστορίες,
 Τα χόρεψαν στα γόνατα γιαγιάδες και παππούδες;
Τους επέτρεψαν να τρέξουν στις αλάνες για να χορτάσουν παιχνίδι; Μοιράστηκαν τα παιχνίδια τους με αδέλφια και φίλους;  Κατανόησαν τους κανόνες, γεύτηκαν την υπερηφάνεια της επιτυχίας και της νίκης, έμαθαν να δέχονται την ήττα;
 Είχε κανείς τη γνώση να τους εξηγήσει για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που είχε η λάθος συμπεριφορά τους;
Τους έγιναν συστάσεις και προτροπές; Επιστράτευσε κανείς τη μεταφορά, τους μύθους, ή και αληθινά παραδείγματα προκειμένου να κατανοήσουν τα δυσκολονόητα; Τους προετοίμασαν  και για τις ματαιώσεις της ζωής;
Άραγε ,ασκήθηκε ο διάλογος στην οικογένεια; Ενθαρρύνθηκαν ώστε να εκφράζονται και να εμπιστεύονται την οικογένειά τους;  Συμμετείχε ο πατέρας στην ανατροφή;
 Αντάλλαξαν όλοι μαζί λόγια και πράξεις αγάπης;
 Αισθάνθηκαν το μητρικό και πατρικό χάδι;
Τα καμάρωσαν, τα επιβράβευσαν, τους πρόσφεραν κίνητρα για δημιουργικές ενασχολήσεις και μελέτη; Συμμετείχαν σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις του τόπου τους;
 Γνώρισαν τις ομορφιές της Φύσης και το περιβάλλον γύρω τους; Φρόντισαν κάποιο ζωάκι; Ταξίδεψαν;
 Τους εκθείασε κανείς την αξία της ζωής και της συντροφικότητας;
 Διδάχθηκαν από τον ιερέα για τη διδασκαλία του Χριστού και την Αγάπη  προς τον συνάνθρωπο;
Αποχωρίστηκαν τους γονείς τους για μεγάλο χρονικό διάστημα; 
Κακοποιήθηκαν λεκτικά και σωματικά; Αισθάνθηκαν ανίκανα ή ένοχα;
Ποιος καθησύχασε τους  φόβους τους; Ποιος βοήθησε ώστε να εκτονωθεί, να καταλαγιάσει ο θυμός τους;  Ποιος σκούπισε τα δάκρυά τους όταν χρειάστηκε; Ποιος απάλυνε τον πόνο και τη λύπη τους;  Ποιος ήταν δίπλα τους φύλακας άγγελος;
Ενθαρρύνθηκαν στο να εκφράζουν τις  επιθυμίες τους, να ονειρεύονται, να θέτουν στόχους, να έχουν θάρρος και να επιχειρούν να προχωρούν μπροστά παρά τις δυσκολίες;
Εκτιμήθηκαν οι προσπάθειές τους;
Μήπως ανταμείφθηκαν μόνον με υλικά αγαθά;
Μήπως  καταπονήθηκαν διανοητικά ή υπερτιμήθηκαν οι  δυνατότητές τους;
Πώς περιορίστηκαν οι υπερβολικές απαιτήσεις τους;
Μήπως η μαμά και ο μπαμπάς ήταν άδικοι ή υπερβολικά αυστηροί; Μήπως αντιμετώπισαν τα παιδιά τους σαν κτήμα τους και τους συμπεριφέρθηκαν από θέση εξουσίας;
 Μήπως αδιαφόρησαν ή αγνόησαν άλλες τους ικανότητες και υποτιμώντας τες δεν τις ενίσχυσαν;
Μήπως απουσίασαν λόγω της εργασίας τους και δεν τα στήριξαν όσο έπρεπε;
Μήπως  τους΄μετάγγισαν εγωισμό;
Μήπως τους εγκωμίασαν την σωματική δύναμη και δεν την διαχώρισαν από τη βία;
Μήπως δεν ήξεραν να διαβάζουν τα μάτια τους, αυτά τα μάτια που τα λένε όλα;
Μήπως, μήπως.μήπως...
Γιατί, απορούσε η καλή δασκάλα,να έρχονται τα πουλάκια μου στο σχολείο με συναισθηματικά ελλείμματα και  εμπλοκές, ανήσυχα, λυπημένα, δειλά, φοβισμένα, θυμωμένα, παθητικά, με διαταραγμένη προσοχή, υπερκινητικότητα,  με μειωμένο λεξιλόγιο, λιγοστές παραστάσεις και εμπειρίες να εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες, να γίνονται αδιάφορα, να παραιτούνται και να μειονεκτούν, να σκύβουν το κεφάλι, να ντρέπονται τους άλλους συμμαθητές, να απομονώνονται, να νιώθουν άρνηση, ζήλια, να γίνονται επιθετικά, βίαια και επικίνδυνα...
Μα πώς να τα γνωρίζουν όλα αυτά οι γονείς, οι απλοί άνθρωποι της βιοπάλης;
Αλλά πάλι, πώς κάποιοι άλλοι, επίσης απλοί άνθρωποι,κάλυπταν ακόμη και τις ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών τους; Πώς εκείνοι όπλισαν τα παιδιά τους με  αξίες,  χαρά,  καλοσύνη, αγάπη, ευγένεια, και υπομονή;

Στην οθόνη θρήνος, μαύρα ρούχα, λουλούδια, καντηλάκια, πικρό παράπονο, αγανάκτηση και φωνές για απονομή  δικαιοσύνης.
Στο δωμάτιο  η τηλεόραση "παίζει "... Από ξένοι όλοι έγιναν δικοί.

Εκείνη, βουτηγμένη στις αναμνήσεις της θαρρείς ακούει κι άλλους ήχους παράλληλα. Κάποια παλιά... μουρμουρητά!
Έπρεπε να ΜΙΛΑΕΙ για όλα αυτά; Να στενοχωρεί γονείς; Να της θυμώνουν και να την κακολογούν;
Άκου, δασκάλα πράμα, να" βγάζει "τα παιδιά προβληματικά να κάνει συστάσεις για επίσκεψη σε συμβουλευτικά κέντρα, κοινωνικούς λειτουργούς, γιατρούς και ψυχολόγους!
Να στιγματιστούν τα παιδιά και  να πληγωθούν!
Τι θέλει και τα σκαλίζει!
Δεν ασχολείται καλύτερα με τη στίξη στη Γραμματική και το δυνητικό "αν";
Αυτή είναι η δουλειά της! Να μάθει γράμματα στα παιδιά! Ειδικό της μάθησης την ονόμασαν! Όλα τα άλλα δεν την αφορούν! Να προβάλλεται θέλει!
Τι τα τρέχει τα παιδιά στα Ηρώδεια, στις Πινακοθήκες, στα Μουσεία και στις θεατρικές παραστάσεις; Και τι είναι πάλι τούτα με τα Πολιτιστικά  Προγράμματα; Χάνουν και ώρες μαθημάτων!
 Αναζητώντας, λέει,  τη χαρά και τη γνώση στον Πολιτισμό, μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά! Πρέπει, λέει, να βλέπουν, να ακούν,να μυρίζουν, να γεύονται, να αγγίζουν και να αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους! 
 Να εργάζονται σε ομάδες και να ανατρέχουν σε πηγές...
Δώσε,  καλή μου κυρία,  φωτοτυπίες και εργασίες για το σπίτι να εκπαιδευτεί το παιδί μου και άσε τις Ειρήνες, τις Δικαιοσύνες, τις Ισότητες, τις αυτονομίες, τις ανεξαρτησίες  και τις πολλές ελευθερίες! Εγώ θέλω να πάρει " Α " το παιδί μου που είναι ο καλύτερος μαθητής.

Εκείνη ανένδοτη. Δεν συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις! Όχι γιατί είχε μεγάλη ιδέα για την επιστημοσύνη της αλλά  να ... είχε πάθος με την εργασία της.
 Ποτίστηκε με Παιδαγωγικές και του κόσμου τις Ψυχολογίες,  Κοινωνιολογίες και Διδακτικές και δεν ξεχνούσε ποτέ  ότι  "στο  Δημοτικό Σχολείο πρωτίστως μεγαλώνουμε παιδιά.  Πλάθουμε  ανθρώπους ".
Ποτίστηκε  η δασκάλα τόσο πολύ που πλημμύρισαν και την έπνιξαν τα δάκρυά της...
Σταύρωση!!! Ψέλλισαν τα χείλη της. Απόρριψη, χλευασμοί, προπηλακισμοί, κακοποίηση και καρφιά...

Θυμάται, και δεν μετανιώνει, όταν κάποτε χτύπησε το χέρι της δυνατά στο γραφείο της και έβγαλε φωνή: " Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να κοροϊδέψει και να αγγίξει συμμαθητή του ".
Χρειάστηκε να το κάνει πολλές φορές για να γίνει κατανοητό! Ήταν καιρός να μπουν ΟΡΙΑ.

Αχ καλή μου δασκάλα! Τώρα για κάποιους είναι πολύ αργά! Ήταν μεγάλο το κακό! 
ΜΙΛΑ όμως και φώναξέ το δυνατά αυτό που ξέρεις :

" ΕΝΑ MIKΡΟ  ΠΑΙΔΙ   ΠΟΥ   ΠΟΝΑ   ΔΕΝ   ΤΟ   ΛΕΕΙ    ΑΛΛΑ   ΤΟ   ΚΑΝΕΙ  ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ". ( Με πολλών ειδών πράξεις ανάλογα με το γενικότερο υπόβαθρό του)


 ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΝΑ  ΜΙΛΑΕΙ.











Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Το τέλος της γιορτής





Έφερε  το άδειο κουτί των χριστουγεννιάτικων στολιδιών  και άρχισε να ξεστολίζει. Λαμπιόνια, χρυσές μπάλες, χρυσές γιρλάντες, το χρυσό αστέρι και ο αγαπημένος της άγγελος μπήκαν με τάξη στη θέση τους. Έκλεισε τα κλαδιά του πλαστικού πράσινου δέντρου, ξετύλιξε το άσπρο τούλι που κάλυπτε τα πόδια του, ξέστρωσε το κόκκινο βελούδινο τραπεζομάντηλο και μάζεψε τα κεριά. Ξεκρέμασε το στεφάνι της πόρτας και έλυσε τις κορδέλες.

 Η αποκαθήλωση των συμβόλων γύμνωσε τις όμορφες γωνιές του σπιτιού.

 Πλησίασε στο παράθυρο και τράβηξε την κουρτίνα. Kοίταξε έξω. Είχε σκοτεινιάσει. Στις σκεπές το χιόνι είχε κοκαλώσει.  Φύσαγε  και η παγωνιά είχε κρυώσει το τζάμι.
 Τα φώτα της γιορτής είχαν σβήσει στο χωριό. Η νύχτα φωτίζονταν μόνο από το χιονισμένο βουνό κι εκείνη από ευγνωμοσύνη είχε ανοίξει την αγκαλιά της για να το σκεπάσει.
Ο αέρας δυνάμωσε. Επεδείκνυε εγωιστικά τη δύναμή του.
 Η μητέρα όμως θέλησε να τον δικαιολογήσει. Μπορεί να ήταν βίαιος που δεν έβρισκε μια αγκαλιά για να τον σφίξει γερά. Τα δέντρα γυμνά και  ακρωτηριασμένα ήταν ανήμπορα να τον κρατήσουν.
'Ισως πάλι να φύσαγε για καλό.  Μπορεί να ' θελε να παγώσει το χρόνο της χαράς ή να ξορκίσει και να διώξει φόβους, πόνο,  παράπονα, πίκρες και δάκρυα.

Στο τζάκι η φωτιά  κόντευε να σβήσει. Καθώς έριχνε τα ξύλα, έπιασε με το βλέμμα της ένα μικρό χρωματιστό χαρτάκι στο πάτωμα. Ήταν ένα αυτοκόλλητο, πανέμορφο αγγελούδι. Είχε παραπέσει από το κουτί στων στολιδιών.
Έσκυψε, το πήρε και το κράτησε για λίγο στο χέρι της. Χαμογέλασε. Όχι δεν θα το ξαναβάλει στο κουτί. Θα το φυλάξει μέσα στο μαγικό καραβάκι της.
 Θα το βάλει στην πλώρη  να πιάνει το τιμόνι όταν λυσσομανά ο βοριάς, τρίζουν τα ξάρτια  και αφρίζουν  τα κύματα. Χιλιάδες θα γεμίζει ο ουρανός αστέρια. Θα 'ναι από εκείνα που άφησε πίσω του ο Χριστός για να του φέγγουν τη ρότα, ν'ανοίγει πανιά και να αρμενίζει. 

Το σκυλί του σπιτιού  γάβγισε και κουνώντας την ουρά του έτρεξε στην πόρτα. Ήταν τα παιδιά με τον πατέρα. 
Απόψε δεν θα αναβοσβήνουν τα φωτάκια του δέντρου ούτε θα λάμπουν χρυσά στολίδια και γιρλάντες. Θα αστράφτουν όμως τα μάτια εκείνων που  μετάλαβαν το φως, διδάχτηκαν την αλήθεια και το δίκιο και διάλεξαν για προορισμό του ταξιδιού τους την ΑΓΑΠΗ. 









Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

2015!




Ευτυχισμένος ο νέος χρόνος !

                                 

                                                     



Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Το ναυτόπουλο




Τὸ ναυτόπουλο

Τὰ νέφη ἀστράφτουν στὸ βουνό, 
βροντοῦν καὶ μπουμπουνίζουν, 
σκεπάσανε τὸν οὐρανό, 
τὸ κῦμα φοβερίζουν. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
καὶ τὸ πανί του σιάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
τὸ νέφος δὲ μὲ σκιάζει!»

Ἀγέρας πέφτει στὰ πανιὰ 
τὰ σκίζει καὶ τ᾿ ἁρπάζει 
καὶ συνταράζει τὰ σκοινιὰ 
καὶ τὸ κατάρτι σπάζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδεῖ, 
παρὼν ὅπου προστάζουν: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
ἄνεμοι δὲ μὲ σκιάζουν!»

Ἡ θάλασσα λυσσομανᾶ 
καὶ κυματεῖ κι ἀφρίζει 
τὸ πλοῖο του καταπονᾶ, 
τὸ σκᾶ καὶ τὸ σκορπίζει. 
Ὁ νέος ναύτης τραγουδᾶ 
καὶ μιὰ σανίδ᾿ ἁρπάζει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
φουρτούνα δὲ μὲ σκιάζει!»

Τὸ ἕνα κῦμα τὸν πετᾶ 
καὶ τ᾿ ἄλλο τονε χάφτει 
κι ἡ μαύρη θάλασσα ζητᾶ 
νὰ καταπιεῖ τὸ ναύτη. 
Μ᾿ αὐτὸς ἀκόμα τραγουδεῖ 
καὶ κολυμπάει καὶ πάει: 
«Ἐγὼ εἶμαι ἑλληνικὸ παιδί, 
κι ὁ πλάστης μὲ φυλάει!»



Γεώργιος Βυζιηνός